Stichting OZO Projecten Contact Email Doneren

Stichting Onderlinge Zorg Oekraïne, Oost Voorgors 79, 3241 KD Middelharnis
Werkbezoek 57 (week 46 & 47 2018)

Zondag 19 november; Rustdag. Heerlijk uitgeslapen na de vermoeienissen van gisteren want de kerkdienst begint pas om 11 uur. Fijne ontmoeting met dominee Tamás en zijn kerkenraad, de preek ging over Daniël. Na de dienst nog even nagepraat maar dominee moest zich gaan voorbereiden op een begrafenis. Onder de Hongaren is het traditie en ook noodzaak om doden binnen twee dagen te begraven, ongeacht welke dag van de week. We spraken af elkaar later deze week te ontmoeten en bij te praten.
Weer terug in Rehoboth bleek de houtkachel uitgevallen. Niet zo moeilijk om het apparaat weer aan de praat te krijgen, gewoon een dot karton en houtjes aansteken en een stuk of wat houtblokken erop en stoken maar. Later kwam Jenö vertellen dat er morgen een schoorsteenveger komt die in het inwendige van de kachel het een en ander moet schoonmaken. Daarom enige lage temperaturen vandaag in Rehoboth, maar een dikke trui doet wonderen! Na de koffie zaten we gezellig bij elkaar, bekeken wat OZO filmpjes uit de oude doos en ook de Israël film van een der OZO-ieten, waarna een goed gesprek ontstond over het Beloofde Land en hoe ook wij dienen te reizen naar de toekomst van onze Heere. Mooie uurtjes!
Al op tijd kwam Jenö ons ophalen voor de avondmaaltijd. De nu prachtig aangelegen hoofdweg door Nagydobrony werd gekruist en we reden de al even mooi geasfalteerde Felvég in. Snel genoemd, maar er zit een wereld van ontwikkelingen aan vast. Oekraïne stroomt leeg doordat inwoners gaan werken in West-Europa. En Hongarije doet haar stinkende best om met name de Oekraïense Hongaren te laten waar ze zijn en investeren in betere wegen en renovatie van scholen en kerken. In heel dat dubbele gedoe, van de geldontwaarding en de veel te lage salarissen in Oekraïne, lonkt het buitenland. ‘Kom in ons land werken’ schreeuwen reclameborden langs de wegen in Hongarije, met linken naar Oostenrijk, Duitsland, België en Nederland. De uitstroom gaat maar door, meer dan duizend mensen hebben Nagydobrony verlaten. In de regio spreekt men van tienduizenden en er komt een nijpend probleem aan goede arbeidskrachten in het Karpatengebied. Dit geldt voor onderwijs aan scholen, bouwvakkers, maar ook de gezondheidszorg gaat op deze manier geheel naar de knoppen. Vanavond spraken we met Jenö over deze problematiek. Hoe blijft ons dierbare verzorgingshuis voorzien van betrokken en geschoolde verpleegsters? Nog steeds is de personeelsbezetting goed, maar hoe lang nog? Niemand die het weet!
Intussen nog even terug naar de preek van Tamás over Daniël. Hij noemde drie dingen die van wezenlijk belang zijn in Gods Koninkrijk. Een ouderling vroeg of we dit begrepen hadden. Door de korte ontmoeting en het taalprobleem heb ik ze niet meer op een rij, maar ik beloof u: ik kom er in de komende reisverslagen op terug, we gaan hem nog ontmoeten.
Heerlijk gegeten, terug in Rehoboth, Volg Ons maken, foto’s erbij zoeken. We nemen de problemen mee in onze gebeden. Bid u mee? Tot morgen!

Zaterdag 17 november; Het is 13 minuten over half tien ’s avonds, net terug van de avondmaaltijd bij Jenö en Erzsó. De laptop opgestart, intussen wachten we op Hans die om acht uur op de grens stond (vermoedelijke wachttijd anderhalf uur…), en nog even met stramme benen, zere ruggen, schaafwonden op armen en benen en kou tot op de botten de Volg Ons in elkaar draaien. Vanwaar deze enigszins kreunende en steunende aanhef?
Nou, dat komt ervan na een dag hard werken en spieren gebruiken die normaal niet zo actief zijn. Vanmorgen vroeg kregen we groen licht van het Rehoboth personeel om het drinkwater af te sluiten teneinde de waterinstallatie van een grondige schoonmaakbeurt te voorzien. En dat is een karwei mensen, waar je echt niet je neus voor hoeft op te halen. Een welgemeend applausje is toch wel op zijn plaats als er een paar honderd kilo zand met een emmertje uit de watertank geschept moet worden, vervolgens een paar honderd kilo grint (Michel in de tank gedoken), dan een loodzwaar koolstoffilter verplaatsen en leegmaken, bekabeling en leidingen voorzichtig losdraaien om geen brokken te maken en tenslotte tank en filter naar buiten om te worden schoongemaakt, evenals het grint wat weer kan worden hergebruikt. Ondertussen arriveerden de goederen uit Holland, die en passant boven werden gebracht en gesorteerd. Het was al ver in de middag toen de boel brandschoon was (en wij stinkend vuil én het was inmiddels -3 ˚C) en weer kon worden teruggeplaatst. Jenö moest nog even een onderstel lassen voor het koolstoffilter en vervolgens kon dit filter en de tank weer gevuld worden met de honderden kilo’s zand, grint en koolstof mét de emmertjes. Daarna werd alles weer nauwkeurig aangesloten en even na half zeven gaven wij groen licht om het water weer te gebruiken in Rehoboth, konden de bewoners nog even van de zaterdagse sopbeurt genieten. En wij natuurlijk ook!
En nu is het half elf en is dit stukje klaar. Hans is er nog niet. We wachten op hem. Albert gaat zo de foto’s erbij uitzoeken. O, daar komt Hans! In ieder geval begrijpen jullie de nu behoorlijk roezige toestand van ons, nog even bijpraten met Hans en dan lekker bijslapen. Welterusten en goede zondag!

Woensdag 14, donderdag 15, vrijdag 16 november; Goedenavond allemaal! Een nieuw werkbezoek en weer nieuwe berichten. We vertrokken woensdagavond om 19.00 uur uit Middelharnis met de formidabele bus van fa. De Branding en de volgeladen aanhanger. We, dat zijn Albert, Michel en Teun. Hans den Hartog zal zaterdag arriveren. Voordat we in de bus stapten lazen we een gedeelte uit de Bijbel en in gebed vroegen we de Heere om Zijn bijstand voor het werkbezoek en Zijn bewarende hand over ons allen.
Uitgezwaaid door vrouwen, kinderen en thuisblijvende OZO-ieten werd het gaspedaal ingedrukt. De 1800 km. lange reis verliep voorspoedig onder zeer goede weersomstandigheden. De bedoeling om enigszins op tijd op de Hongaars-Oekraïense grens te arriveren werd doorkruist door een ellenlange file op de rondweg van Boedapest. Wegwerkzaamheden en een sleeppartij, waarbij een aftands autootje, hevige uitlaatgassen producerend en met de stank van slippende koppelingsplaten, een te grote auto met problemen sleepte, de file voorging. Weliswaar behoorlijk chagrijnig over dit oponthoud van bijna twee uur konden we toch ook wel weer lachen om dit voorval. En dan dat gezicht van de bestuurder van het trekkende autootje: stoïcijns en zich van zijn verantwoordelijkheid bewust was zijn blik recht vooruit. File? So what!
De laatste uren waren pittig. Mede door het bedenken dat het uitzien naar uitrusten en bijkomen van de reis in nacht twee ernstig in gevaar zal komen. Welnu, aldus geschiedde. Aangekomen op het adres in Hongarije waar de meegenomen goederen later in Oekraïne worden gebracht, bleek het hek hermetisch gesloten. Maar geen nood, met lichtsignalen en getoeter werd de waakhond in stelling gebracht om zijn baasje uit de stoel, bank of bed te krijgen (het was inmiddels 00.30 uur). Helaas liep het rotbeest, zonder ook maar één blafje te uiten, alleen maar te zeulen met een petfles speeltje. Dus grepen we naar de telefoon: ‘Jenö, we staan voor een gesloten hek en ons bezoek was aangekondigd’. Enfin, na veel ge-heen en weer bellen, met telefoonnummerbezitters tot in Duitsland toe, kwam er ineens een verschrikkelijk slaperig mensenkind aanstrompelen die ons met een bepaald enthousiasme en schorre stem een goedenavond wenste. Nou ja, neem het de man eens kwalijk. Elk humanitair hart kan ook wel eens slaap nodig hebben. In ieder geval ging het hek open, parkeerden we de aanhanger en bedankten we hem voor zijn medewerking. Dan met de bus naar de grens, inmiddels dromend van een warm verzorgingshuis (het was buiten -3 graden C.) en opgemaakte bedden. Maar de grens is en blijft de grens. Met slechts acht voertuigen voor ons was er geen enkele beweging te constateren bij de beambten. Door de kou, koffiepauze of gewoon geen zin om op te schieten ging er weer een halfuur voorbij. Aan de Hongaarse kant controleerde een dikke beambte de paspoorten en de bus en was zichtbaar gecharmeerd dat hij op ons ‘thank you’ een welgemeend ‘you’r welcome’ kon laten horen. Hij kon echt wel een woordje Engels! Dan door het niemandsland, waar Jenö en zijn Erzsó al een uur in de vrieskou staan te wachten om ons te helpen. Wat ze met liefde doen, de schatten! Aan Oekraïense zijde krijg je onmiddellijk te maken met het systeem. Een paspoort in een Hema-mapje krijg je zonder nadere aankondigingen terug. Je denkt dan dat je het afgewerkt terug krijgt, maar met een grom wordt je erop gewezen dat je het paspoort uit dat mapje moet halen. Uitermate gehoorzaam voldoe je hieraan, want geen stennis, laten ze je nog een half uur wachten. Toch zijn ze niet beroerd, die jongens. Het systeem is heilig. Aan het eind van de grenssessie moet er nog een briefje worden ingeleverd bij een soldaat, soms per voertuig een andere soldaat. Kost weer tijd. Systeem…… Zo rijden we eindelijk om 2.00 uur Oekraïne in. De wegen zijn aardig gerepareerd. Zowaar is er, op enkele gaten en hobbelingen na, een snelheid van 60 kilometer te halen. Nog drie kwartier, dan zijn we er. En dat lukt. Even na drieën schuiven we onder de gebreide dekens...
Vrijdag ontwaken we ver in de morgen. Het blijkt dat internet niet werkt. Geen contact, geen Volg Ons en Michel weer aan de slag. Om even voor vijven is het probleem opgelost. Hoera! Teamwork in optima forma met Albert en Michel, die elkaar invoelen en aanvullen.
Nou, we zijn weer op orde. We eten straks in Rehoboth. De eerste twee dagen zijn voorbij, we gaan op tijd naar bed en morgen begint het werkbezoekprogramma. We houden jullie op de hoogte!

Copyright © 2011 | Sitemap | Webdesign & development by St. OZO | Sponsored by XSARUS
Tijdens het werkbezoek
14 november t/m 24 november 2018) worden regelmatig nieuwe foto's geplaatst.
Recente nieuwsberichten

Neem contact met ons op